கொலை வெறி என்பார்களே, அதில் எனக்கு விஜயகாந்த் போல கண்ணமெல்லாம் துடிக்க ஆரம்பித்து விட்டது. புரோட்டா குமார் வீட்டில் இருந்ததால், அவன் அம்மா முன் அவனைக் கெட்ட வார்த்தையில் திட்டவோ, கையில் கிடைத்த பொருளால் ஆத்திரம் தீர அடிக்கவோ முடிவில்லை.
மாதவி வீட்டிற்குப் போவதற்கு பொருள் வேண்டும் என்று கண்ணகியிடம் கேட்கப்பட்ட போது, அவளுக்கு கோவலனை வெட்டிப் போட வேண்டும் போல் கொலை வெறி வந்திருந்தாலும், சமூக மதிப்பீடுக்காக பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு, புன்னகைத்துக் கொண்டே பணம் எடுத்துக் கொடுத்திருப்பாளே! அது போன்ற புன்னகையுடன், அவனுக்கு மட்டும் தெரியும் படி காறித் துப்பி விட்டு கிளம்பி வந்து விட்டேன்.
என் ஐம்பது ரூபாய் நஷ்டத்தை விளக்க, கண்ணகி அக்காவை வம்புக்கிழுத்தது உங்களுக்கு கொஞ்சம் அதிகப்படியான உருவகமாகத் தான் தோன்றும். ஸ்விஸ் வங்கியில் ஆயிரம் பில்லியன் திருட்டுப் போயிருந்தால், அது உங்களுக்கு ஒரு சுவாரசியமான செய்தி. அதுவே, உங்களுடைய ஆயிரம் ரூபாய் திருட்டுப் போயிருந்தால்..
அவனவனுக்கு அவனவன் கஷ்டம் தான் பெரிது. அதிலும் குறிப்பாக இவன் மீது கொலை வெறி வரக் காரணம், அட்டர் ஃப்ளாப்பான எல்லா பிசினஸுக்குமே இவன் தான் பிள்ளையார் சுழி போட்டவன் என்பதால் மட்டும் அல்ல.
நேற்று வரை நாங்கள் லோடுகளுக்கு பில் போடுவதில்லை என்பதால் மற்றவர்களை விட ஒரு நாளைக்கு குறைந்தது, இரண்டாயிரத்து சொச்சம் லாபம் கிடைக்கும். கைபேசி கட்டணம் மட்டும் மாதம் ஐம்பது ரூபாய் அதிகமாய் வரும். மற்ற படி ஒரு பைசா கூட முதலீடு செய்யத் தேவையில்லை.
இப்போது தேர்தல் நெருங்கி விட்டதால், அரசியல்வாதியான எங்கள் பார்ட்டியை அவர் எதிரிகள் கண் கொத்திப் பாம்பாக நோட்டம் விட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்களாம். பில் போடாமல் பொருள் கொடுத்து, ரிஸ்க் எடுக்க முடியாது என்று சொல்லி விட்டார். இதனால் நாளுக்கு இருநூறு ரூபாய் நஷ்டம். டீலர்களும் ட்ரிப்பும் அதிகரிக்க அதிகரிக்க இந்த இருநூறு ரூபாய், முன்னூறு நானூறு என்று அதிகரித்துக் கொண்டே போகுமென்பதால், நால்வர் மொபைலும் ஸ்விட்ச் ஆஃபில் தான் இருக்கிறது.
மற்றவர்களைப் போல் இந்த இரு டீலர்களையும் கைபேசியிலேயே அனானியாக டீல் பண்ணியிருந்தால், இந்த இருநூறு ரூபாய் நஷ்டமும் வந்திருக்காது.
ஒன்னும் புரியலைல்ல. அது தான் எனக்கும் வேணும். ஏன்னா இது கொஞ்சம் இல்லீகல். யார் கிட்டயாவது புலம்பனும் போல இருந்தது. அதனால தான் உங்க கிட்ட மட்டும் சொல்றேன். நீங்க எதையும் மனசுல போட்டு குழப்பிக்காதீங்க. முக்கியமா போலீஸ்ல போட்டுக் குடுத்துடாதீங்க..
இதற்கு முன் நேர்மையாக (போலீஸ் உத்தியோகம் பார்க்கவில்லை) கூரியர் அனுப்பும் கவர் பிசினஸ் தான் செய்து வந்தோம். இதில் அளவுக்கதிக லாபம் கிடைப்பதால் அதை அப்படியே கைவிட்டு விட்டோம். அதில் ஒருவர் எங்களிடம் மொத்தமாக ஐந்தாயிரம் கவர்கள் வாங்கி விட்டு, பணம் நாளை தருகிறேன் என்றே இழுத்தடித்துக் கொண்டிருந்தார்.
நஷ்டத்தை கைக் காசிலிருந்து கொடுப்பதை விட அவரிடம் கொஞ்சம் கறாராகக் கேட்டு வாங்கி வா என்று புரோட்டா குமாரிடம் சொன்ன போது அவன் கூலாக 'அந்தாளு ஊரை விட்டு ஓடிப்போய் மாசக்கணக்குல ஆச்சே. அதான் பீர் இருக்கான்ல' என்றான்.
(பீர் (எ) ரன்பீர் தான் எங்கள் நண்பர் வட்டத்திலேயே வசதியானவன். இவன் தொழில்களுக்கு முதலில் முதல் போடும் இ.வா. அவன் தான். இப்போது என்னை விட கொலை வெறியுடன் பீர், குமாரைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறான். எதற்கு என்பது தேவையில்லாதது தான், என்றாலும் கடைசியில் சொல்கிறேன்.)
பொருப்பில்லாமல் 'பீர் இருக்கான்ல' என்று சொன்ன போது கூட எனக்குக் கொலை வெறி வரவில்லை. இவ்வளவுக்கும் ஊரை விட்டு ஓடிப்போனவன் இந்த செவிட்டு எழவு புரோட்டா குமார் பிடித்த கஸ்டமர் தான். செவிட்டு எழவு என்பது எங்கம்மா அவனுக்கு வைத்த செல்லப் பெயர். காதெல்லாம் ஒழுங்காகத் தான் கேட்கும். வேண்டுமென்றே தப்பு தப்பாக, கேட்ட கேள்விக்கு சம்மந்தமில்லாமல் பதில் சொல்வான் என்பதால் இப்பெயர்.
ஒரு முறை ஒரு குழந்தைக்கு மொட்டை போட்டு காது குத்தும் வைபவத்திற்காக கோவிலுக்கு வந்திருந்த கேட்டியிடம் 'என்ன இந்தப் பக்கம்' என்று கேட்டிருக்கிறான். அவள் 'மொட்டை போட' என்றதும் 'என்னது? புரோட்டா போடவா!' என்று கேட்டிருக்கிறான். (சோக் அடிக்கிறாராமாம்.. இதுக்கு நாங்க சிரிக்கோனுமாமாம்.)
இவனுக்கு செவிட்டு எழவு குமார், கொக்கி குமார், குவாட்டர் குமார், டோங்ரே குமார், மாயக்கா குமார் என ஆயிரத்தெட்டு பெயர்கள் இருந்தாலும் கேட்டி வைத்த காரணத்தால் புரோட்டா குமார் என்ற பெயராலேயே விளிக்கப்பட்டு வருகிறான்.
இன்னும் இரண்டு வருடத்தில், அவன் ஆள் கல்லூரிப் படிப்பை முடிப்பதற்குள் அவன் ஒரு சொந்த வீடு கட்டியாக வேண்டும். 'இல்லையென்றால் டாட்டா காட்டி விட்டுப் போய் விடுவேன்' என்ற கண்டிஷனோடு தான் அவள் அவன் காதலையே ஏற்றாள்.
அதற்காக காளான் வளர்ப்பு, தேன் கூடு வளர்ப்பு முதல் திருட்டு டிவிடி வாடகைக்கு விடுவது, டேட்டா என்ட்ரி வரை அவன் முயற்சிக்காத பிசினஸே இல்லை. முதல் போடுவதற்கு இளிச்சவாயர்கள் நாங்கள் மூவரும் இருக்கும் போது அவனுக்கென்ன?
இது வரை இவன் தொடங்கிய எல்லா பிசினஸுமே பெருங் காமெடியாகத் தான் முடிந்திருக்கிறது. அதிலும் அவன் வளர்த்த தேனீக்கள் அவன் அண்ணியைக் கொட்டி விட, அவர் வரதட்சனைக் கொடுமை என்று காவல் நிலையத்தில் புகார் கொடுக்க, இவனை காவல் நிலையத்தில் பப்பி ஷேமாக குந்த வைத்து கும்மி விட்டார்கள்.
அதிசயமாக இப்போது செய்து கொண்டிருக்கும் பிசினஸ் தான் நன்றாகப் போய்க் கொண்டிருந்தது. இது இல்லீகல் என்று சில நாட்களுக்கு முன்பு தான் தெரிந்தது. நிறைய பணம் பார்த்து பழகி விட்டதால் 'நான் ஒருவன் திருந்தி விட்டால் இந்தியா முன்னேறி விடுமா?' என்ற டிபிகல் சமாதானத்துடன் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்.
இதையே வேறு யாராவது செய்வது தெரிந்திருந்தால், 'சீ.. சோத்தையா தின்றானுங்க இவனுங்க' என்ற தலைப்பில் அவர்களைப் பற்றி இதே வலைப்பூவில் எழுதியிருக்கக் கூடும். (அரசியல்வாதியாக இருக்கும் எங்கள் பார்ட்டியின் கட்சி தேர்தலில் வென்று விட்டால் தங்கம், வைரம் என்று பெரிய அளவில் ஸ்மக்லிங் செய்யலாம் என்று சொல்லியிருக்கிறார்)
புரோட்டா குமாருக்கு சினிமா பித்து அதிகம். நண்பர்கள் யாரிடமாவது தொலைபேசினால் அழைப்பை ஏற்றதும் ஹலோ என்று சொல்ல மாட்டான். சமீபத்தில் பார்த்த சினிமாவின் பன்ச் டையலாகை தான் சொல்வான். சிவாஜி வந்த புதிதில்,
யாரோ: ஹலோ
குமார்: கூல்
யாரோ: எப்படி இருக்க?
குமார்: கூல்
யாரோ: எங்கடா இருக்க?
குமார்: கூல்
ரெண்டு கெட்ட வார்த்தையில் திட்டும் வரை இதே கூல் தான் ரிப்பீட் ஆகிக் கொண்டிருக்கும்.
நேற்று குமார் பீரின் கைபேசிக்கு அழைத்திருக்கிறான். பீருடைய மொபைலின் கெட்ட நேரத்துக்கு குமார் அருந்ததியா பார்த்திருக்க வேண்டும். அவன் அம்மா காதில் மொபைலை வைத்தது தான் தாமதம், 'அடியேஏஏஏஏஏஏஏய் அருந்ததி' என்று குமார் பிளிறிய பிளிறில் மொபைலை எங்கே எறிந்தார்கள் என்றே தெரியவில்லை. தேடி எடுக்கும் போது பீஸ் பீஸாகி இருந்திருக்கிறது. மவனே அவன் வரட்டும் என்று கருவிக் கொண்டிருக்கிறான்.
கதை முடியப் போகுது.. கொலை வெறி எதுக்குனு இன்னும் சொல்லலையே! இந்த குமார் நாதாரி தியேட்டர் கட்டப் போறானாம். அதுக்கு நான் பணம் தரனுமாம்.. என்னைப் பாத்தா ____ ____ மாதிரி இருக்கா?
Showing posts with label 21-. Show all posts
Showing posts with label 21-. Show all posts
என் காதல் அனுபவம் அல்லது புனைவு - சங்கிலித் தொடர்(21- ஸ்பெஷல்)
Tuesday, 14 April 2009
இரவின் சூரியன் நிலா, தனது கதிர் கரங்களில் ஒன்றை, முகமெல்லாம் பல்லாக தன்னைப் பார்த்து ஜொள்ளு விட்டுக் கொண்டிருந்த அல்லி மலர் மீதும், மற்றொன்றை என் தோள் மீதும் போட்டிருந்த ஒரு அழகான இரவில், ஒரு இழவுக்காக என் அத்தை மகள் வீட்டிற்க்கு சென்றிருந்தோம்(அத்தை வீடு என்றும் சொல்லலாம்).
வரவேற்பறையில், தொலைக்காட்சி நெடுந்தொடரைப் பார்த்தபடி, அவள் அம்மாவும் என் அம்மாவும் ஓடிப் போனவர்கள் பற்றிய புள்ளி விவரங்களைப் பறிமாரிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவள் அப்பாவும், என் அப்பாவும் காரியமாகக் கிளம்பி வெளியே போய் விட்டார்கள்(இழவு வீட்டில் என்ன காரியம் என்று நான் விளக்கத் தேவையில்லை).
அவள் வீட்டுத் தோட்டத்தில் நிலாவுக்கு வயிறெரியும் அளவு அல்லியை நெருங்கி முகர்ந்து கொண்டிருந்த அந்தத் தனிமையான இரவிலே.. ஒன்றும் நடக்கவில்லை. அது தான் தனிமையான இரவு என்று சொல்லி விட்டேனே!
கொலுசின் ஜலஜலப்பு, வளையலின் சலசலப்பு, பட்டுப்பாவாடை சரசரப்பு சகிதம் ஒரு கை பின்னாலிருந்து என் கண்களைப் பொத்தியது. அவள் முழங்கை வரை(மட்டுமே.. நிஜம்ம்ம்மா) தடவிப் பார்த்து விட்டு 'ஹேய்.. கேட்டி' என்றேன்.
'ஹைய்யோ.. எப்படிடா கண்டுபிடிச்ச' என்று விழி விரிய கேட்டுக் கொண்டே, என் பக்கத்தில் வந்து அவள் அமர்ந்த போது, சங்க காலத்திலிருந்து பல கவிஞர்களுக்கும் தோன்றிய அதே சந்தேகம் எனக்கும் தோன்றியது. 'பெண்கள் கூந்தலுக்கு இயற்கையிலேயே மணம் உண்டா' என்பது அல்ல. அழகுக்கும், அறிவுக்கும் ஏணி வைத்தாலும் எட்டாதோ என்று.
ஆனால், இத்தனை வருடங்கள் ஓங்கி அப்ப வேண்டும் போல கடுப்பேற்றிய அவள் லூசுத்தனம், இப்போது அள்ளிக் கொஞ்ச அவாவுறும் குழந்தைத் தனமாகத் தோன்றுகிறது. ஆறு மாதங்களுக்கு முன் கடவுளே வந்து 'நீ அவளைக் காதலிப்பாய்' என்று சொல்லியிருந்தால் கூட நம்பியிருக்க மாட்டேன்.
'நீ மாடிப் படியில இறங்கி வரும் போதே பாத்துட்டேன். போதாக்குறைக்கு ஆட்டக்காரி மாதிரி வளையலும், கொலுசும் வேற' என்றேன்.
அவளுக்கு கேத்தரீனா ஜீட்டா ஜோன்ஸ் போலவே, வில்லைப் போல் வளைந்த மேல் உதடு. அந்த உதடுகளை வில்லில் நாணேற்றுவது போல விரித்து பூத்த புன்னகையைப் பார்த்தவுடன்,
Sssssssstopppp thatt bull sh*t smile. Or i wil stop it with my fuc*ing lllips' என கத்த வேண்டும் போல எழுந்த ஆசையை நாகரீகம் கருதி புதைத்து விட்டேன்.
'காட்டு வாசிகளாவே இருந்திருக்கலாம். எவன்டா கண்டுபுடிச்சது இந்த நாகரீகத்தையெல்லாம்!' என்று நினைக்கும் போது கோபம் வந்தது.
கத்தியிருந்தாலும் அவளுக்கு புரிந்திருக்காது. குட்டி ஒன்னாப்பையே இரண்டு வருடம் படித்த பிரகஸ்பதி அவள். என்று நினைத்ததும் லேசாக சிரிப்பு வந்தது.
அந்த இதழ்களை ஒரு முறை முத்தமிட்டு விட்டு செத்துப் போ என்று சொன்னால் மறுபேச்சு பேசாமல் சம்மதித்து விடுவேன். ஆனால் அப்படி கேட்க யாருமில்லையே என்று நினைத்த போது துக்கப் பெருமூச்சு வந்தது.
அந்தப் புன்னகையையே
சமாளிக்க முடியாமல்
தினறிக் கொண்டிருந்த போது..
வார்த்தைகளெனும்
அம்பையும் இதழெனும்
வில்லில் ஏற்றி
என் இதயத்தில் எய்தாள்..
(கவிதை வருதானு முயற்சி செய்து பார்த்தேன். வரல.. ஸோ.. மடக்கி மடக்கி எழுதாம நேராவே எழுதுறேன்)
பெருமூச்சுடன் துளைக்கப் பட்ட நெஞ்சைப் பிடித்து ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு, அவளைப் பார்க்க முடியாமல் குனிந்து முழங்காலில் தலையால் முட்டிக் கொண்டேன்.
நொடிக்கு நூறு முக பாவனைகள் மாற்றும் என்னைப் பார்த்து அவள் பயந்திருக்க வேண்டும். 'என்னாச்சு! உடம்பு சரியில்லையா?' என்று கேட்டுக் கொண்டே என் நெற்றியில் கை வைத்ததும்.. ஹைய்யோ.. காதலிக்காதவர்களெல்லாம் f*ckng idiots.. பெரிய பாவம் செய்தவர்கள்.
சிறுவயது முதல் நாங்கள் இருவரும் பல முறை கட்டிப் புரண்டு சண்டை போட்டிருக்கிறோம். அப்போதெல்லாம் தோன்றாத உணர்வு அவள் விரல் நுனி என் மேல் பட்டதும்..
'இல்லை. ஒன்னுமில்லை. எனக்கென்ன.. am good.. ஆமா.. என்னவோ கேட்டியே' என்றேன்.
முகத்தையும் குரலையும் குழைத்துக் கொண்டு 'ஷா பத்தி ஏதாவது சொல்லேன்' என்றாள்.
ஆமா! அது யார் அந்த ஷா. அவளுடைய காதலன்.
(தொடரும்)
தொடர் விதிமுறைகள்:
1) உங்களுக்குள் தூங்கும் கவிதை எழுதும் மிருகத்தைத் தட்டி எழுப்புங்கள். ஒவ்வொரு பாகத்திலும் ஒரு கவிதையாவது இடம் பெற வேண்டும்.
2) கெட்ட வார்த்தைகள் எதையும் உபயோகிக்கக் கூடாது.(நான் இலக்கியவாதியாகும் முயற்சியில் தீவிரமாக இருப்பதால், என்னால் கெட்ட வார்த்தைகளைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.)
3) இதைத் தொடர ஒருவருக்கு மட்டுமே அழைப்பு விடுக்க வேண்டும். நண்பர்களை பகைத்துக் கொள்ள விரும்பாமல், என் followers 9 பேரும், நான் follow செய்யும் 99 பேரும், இது வரை எனக்குப் பின்னூட்டியிருக்கும் 999 பேரும், நான் இதுவரை பின்னூட்டியிருக்கும் 9999 பேரும் என்றெல்லாம் டகால்டி வேலை செய்யக் கூடாது.
4) அடுத்த பதிவெழுத மேட்டர் சிக்காத காரணத்தாலோ, நம் அழைப்பிற்கு யாரும் வர மாட்டார்கள் என்ற என்னத்திலோ உங்களுக்கு நீங்களே அழைப்பு விடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது.
5) விதிமுறைகளை உங்கள் இஷ்டத்துக்கு மாற்றி அமைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. இந்த விதிமுறைகளை உங்கள் பதிவில் காப்பி பேஸ்ட் செய்து கொள்ளக் கூடாது. 'விதிமுறைகளைத் தெரிந்து கொள்ள முதல் பாகத்தைப் படிக்கவும்' என்று என் வலைப்பூவிற்கு லிங்க் கொடுத்து, ஓசி விளம்பரம் செய்ய வேண்டும்.
6) இது முக்கோனக் காதல் கதையாக இருந்தாலும், யாருடைய காதலும் தோல்வியில் முடியக் கூடாது. அப்படி யாரையாவது பிரிக்கும் பதிவரை ஆரும் பதிவர் சந்திப்பில் சேர்த்துக் கொள்ளக் கூடாது. ஆரும் follow பண்ணக் கூடாது. ஆரும் அவருக்குப் பின்னூட்டக் கூடாது. அவங்களோட பழகுறவங்களுக்கும் அதே கெதி தான். இது இந்த நாட்டாமையோட தீர்ப்புடா.... தீர்ப்புடா.... தீர்ப்புடா....
7) மனைவி காப்பியில் சர்க்கரை குறைவாக போட்ட கோபத்திலோ, தொழில் முறைப் போட்டி காரணமாகவோ அடுத்த பாகத்திலேயே ஒரே குண்டில் அனைவரும் போய் சேர்ந்து விட்டார்கள் என்று கதையை முடித்தால், முந்தைய பாகம் வேறொரு பொருப்பான, சாத்வீகமான, வெஜிட்டேரியன் பதிவரிடம் கொடுக்கப் படும்.
8) மேற்கூறிய ஏழு விதிமுறைகளில் ஆறை மட்டுமே சாய்ஸில் விடலாம்.
இதன் அடுத்த பாகத்தை எழுத நான் அழைப்பு விடுப்பது வல்லாளர், நல்லாளர், கொல்லாளர் பதிவர் சோம்பேறிக்கு. நான்காம் விதி முறையை சாய்ஸில் விட்டு விட்டேன்:-)
பின் குறிப்பு: அடுத்தவர் கையில் கொடுத்தால் தான் இதற்குப் பெயர் சங்கிலிப் பதிவு என்று வாதிடுபவர்களுக்கு, இந்தக் கதையில் வரும் 'நான்' பாத்திரத்தின் பெயர் சங்கிலி. இப்போது கங்குலி என்று மாற்றிக் கொண்டார்(பார்ப்பதற்கு சோடா புட்டி போடாத கங்குலி போல் இருப்பார்) என்றாலும், சங்கிலி என்ற பெயர் கேட்சியாக இருப்பதால் அட்ஜஸ்ட் செய்து கொள்ளவும்.
வரவேற்பறையில், தொலைக்காட்சி நெடுந்தொடரைப் பார்த்தபடி, அவள் அம்மாவும் என் அம்மாவும் ஓடிப் போனவர்கள் பற்றிய புள்ளி விவரங்களைப் பறிமாரிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவள் அப்பாவும், என் அப்பாவும் காரியமாகக் கிளம்பி வெளியே போய் விட்டார்கள்(இழவு வீட்டில் என்ன காரியம் என்று நான் விளக்கத் தேவையில்லை).
அவள் வீட்டுத் தோட்டத்தில் நிலாவுக்கு வயிறெரியும் அளவு அல்லியை நெருங்கி முகர்ந்து கொண்டிருந்த அந்தத் தனிமையான இரவிலே.. ஒன்றும் நடக்கவில்லை. அது தான் தனிமையான இரவு என்று சொல்லி விட்டேனே!
கொலுசின் ஜலஜலப்பு, வளையலின் சலசலப்பு, பட்டுப்பாவாடை சரசரப்பு சகிதம் ஒரு கை பின்னாலிருந்து என் கண்களைப் பொத்தியது. அவள் முழங்கை வரை(மட்டுமே.. நிஜம்ம்ம்மா) தடவிப் பார்த்து விட்டு 'ஹேய்.. கேட்டி' என்றேன்.
'ஹைய்யோ.. எப்படிடா கண்டுபிடிச்ச' என்று விழி விரிய கேட்டுக் கொண்டே, என் பக்கத்தில் வந்து அவள் அமர்ந்த போது, சங்க காலத்திலிருந்து பல கவிஞர்களுக்கும் தோன்றிய அதே சந்தேகம் எனக்கும் தோன்றியது. 'பெண்கள் கூந்தலுக்கு இயற்கையிலேயே மணம் உண்டா' என்பது அல்ல. அழகுக்கும், அறிவுக்கும் ஏணி வைத்தாலும் எட்டாதோ என்று.
ஆனால், இத்தனை வருடங்கள் ஓங்கி அப்ப வேண்டும் போல கடுப்பேற்றிய அவள் லூசுத்தனம், இப்போது அள்ளிக் கொஞ்ச அவாவுறும் குழந்தைத் தனமாகத் தோன்றுகிறது. ஆறு மாதங்களுக்கு முன் கடவுளே வந்து 'நீ அவளைக் காதலிப்பாய்' என்று சொல்லியிருந்தால் கூட நம்பியிருக்க மாட்டேன்.
'நீ மாடிப் படியில இறங்கி வரும் போதே பாத்துட்டேன். போதாக்குறைக்கு ஆட்டக்காரி மாதிரி வளையலும், கொலுசும் வேற' என்றேன்.
அவளுக்கு கேத்தரீனா ஜீட்டா ஜோன்ஸ் போலவே, வில்லைப் போல் வளைந்த மேல் உதடு. அந்த உதடுகளை வில்லில் நாணேற்றுவது போல விரித்து பூத்த புன்னகையைப் பார்த்தவுடன்,
Sssssssstopppp thatt bull sh*t smile. Or i wil stop it with my fuc*ing lllips' என கத்த வேண்டும் போல எழுந்த ஆசையை நாகரீகம் கருதி புதைத்து விட்டேன்.'காட்டு வாசிகளாவே இருந்திருக்கலாம். எவன்டா கண்டுபுடிச்சது இந்த நாகரீகத்தையெல்லாம்!' என்று நினைக்கும் போது கோபம் வந்தது.
கத்தியிருந்தாலும் அவளுக்கு புரிந்திருக்காது. குட்டி ஒன்னாப்பையே இரண்டு வருடம் படித்த பிரகஸ்பதி அவள். என்று நினைத்ததும் லேசாக சிரிப்பு வந்தது.
அந்த இதழ்களை ஒரு முறை முத்தமிட்டு விட்டு செத்துப் போ என்று சொன்னால் மறுபேச்சு பேசாமல் சம்மதித்து விடுவேன். ஆனால் அப்படி கேட்க யாருமில்லையே என்று நினைத்த போது துக்கப் பெருமூச்சு வந்தது.
அந்தப் புன்னகையையே
சமாளிக்க முடியாமல்
தினறிக் கொண்டிருந்த போது..
வார்த்தைகளெனும்
அம்பையும் இதழெனும்
வில்லில் ஏற்றி
என் இதயத்தில் எய்தாள்..
(கவிதை வருதானு முயற்சி செய்து பார்த்தேன். வரல.. ஸோ.. மடக்கி மடக்கி எழுதாம நேராவே எழுதுறேன்)
பெருமூச்சுடன் துளைக்கப் பட்ட நெஞ்சைப் பிடித்து ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு, அவளைப் பார்க்க முடியாமல் குனிந்து முழங்காலில் தலையால் முட்டிக் கொண்டேன்.
நொடிக்கு நூறு முக பாவனைகள் மாற்றும் என்னைப் பார்த்து அவள் பயந்திருக்க வேண்டும். 'என்னாச்சு! உடம்பு சரியில்லையா?' என்று கேட்டுக் கொண்டே என் நெற்றியில் கை வைத்ததும்.. ஹைய்யோ.. காதலிக்காதவர்களெல்லாம் f*ckng idiots.. பெரிய பாவம் செய்தவர்கள்.
சிறுவயது முதல் நாங்கள் இருவரும் பல முறை கட்டிப் புரண்டு சண்டை போட்டிருக்கிறோம். அப்போதெல்லாம் தோன்றாத உணர்வு அவள் விரல் நுனி என் மேல் பட்டதும்..
'இல்லை. ஒன்னுமில்லை. எனக்கென்ன.. am good.. ஆமா.. என்னவோ கேட்டியே' என்றேன்.
முகத்தையும் குரலையும் குழைத்துக் கொண்டு 'ஷா பத்தி ஏதாவது சொல்லேன்' என்றாள்.
ஆமா! அது யார் அந்த ஷா. அவளுடைய காதலன்.
(தொடரும்)
தொடர் விதிமுறைகள்:
1) உங்களுக்குள் தூங்கும் கவிதை எழுதும் மிருகத்தைத் தட்டி எழுப்புங்கள். ஒவ்வொரு பாகத்திலும் ஒரு கவிதையாவது இடம் பெற வேண்டும்.
2) கெட்ட வார்த்தைகள் எதையும் உபயோகிக்கக் கூடாது.(நான் இலக்கியவாதியாகும் முயற்சியில் தீவிரமாக இருப்பதால், என்னால் கெட்ட வார்த்தைகளைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.)
3) இதைத் தொடர ஒருவருக்கு மட்டுமே அழைப்பு விடுக்க வேண்டும். நண்பர்களை பகைத்துக் கொள்ள விரும்பாமல், என் followers 9 பேரும், நான் follow செய்யும் 99 பேரும், இது வரை எனக்குப் பின்னூட்டியிருக்கும் 999 பேரும், நான் இதுவரை பின்னூட்டியிருக்கும் 9999 பேரும் என்றெல்லாம் டகால்டி வேலை செய்யக் கூடாது.
4) அடுத்த பதிவெழுத மேட்டர் சிக்காத காரணத்தாலோ, நம் அழைப்பிற்கு யாரும் வர மாட்டார்கள் என்ற என்னத்திலோ உங்களுக்கு நீங்களே அழைப்பு விடுத்துக் கொள்ளக் கூடாது.
5) விதிமுறைகளை உங்கள் இஷ்டத்துக்கு மாற்றி அமைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. இந்த விதிமுறைகளை உங்கள் பதிவில் காப்பி பேஸ்ட் செய்து கொள்ளக் கூடாது. 'விதிமுறைகளைத் தெரிந்து கொள்ள முதல் பாகத்தைப் படிக்கவும்' என்று என் வலைப்பூவிற்கு லிங்க் கொடுத்து, ஓசி விளம்பரம் செய்ய வேண்டும்.
6) இது முக்கோனக் காதல் கதையாக இருந்தாலும், யாருடைய காதலும் தோல்வியில் முடியக் கூடாது. அப்படி யாரையாவது பிரிக்கும் பதிவரை ஆரும் பதிவர் சந்திப்பில் சேர்த்துக் கொள்ளக் கூடாது. ஆரும் follow பண்ணக் கூடாது. ஆரும் அவருக்குப் பின்னூட்டக் கூடாது. அவங்களோட பழகுறவங்களுக்கும் அதே கெதி தான். இது இந்த நாட்டாமையோட தீர்ப்புடா.... தீர்ப்புடா.... தீர்ப்புடா....
7) மனைவி காப்பியில் சர்க்கரை குறைவாக போட்ட கோபத்திலோ, தொழில் முறைப் போட்டி காரணமாகவோ அடுத்த பாகத்திலேயே ஒரே குண்டில் அனைவரும் போய் சேர்ந்து விட்டார்கள் என்று கதையை முடித்தால், முந்தைய பாகம் வேறொரு பொருப்பான, சாத்வீகமான, வெஜிட்டேரியன் பதிவரிடம் கொடுக்கப் படும்.
8) மேற்கூறிய ஏழு விதிமுறைகளில் ஆறை மட்டுமே சாய்ஸில் விடலாம்.
இதன் அடுத்த பாகத்தை எழுத நான் அழைப்பு விடுப்பது வல்லாளர், நல்லாளர், கொல்லாளர் பதிவர் சோம்பேறிக்கு. நான்காம் விதி முறையை சாய்ஸில் விட்டு விட்டேன்:-)
பின் குறிப்பு: அடுத்தவர் கையில் கொடுத்தால் தான் இதற்குப் பெயர் சங்கிலிப் பதிவு என்று வாதிடுபவர்களுக்கு, இந்தக் கதையில் வரும் 'நான்' பாத்திரத்தின் பெயர் சங்கிலி. இப்போது கங்குலி என்று மாற்றிக் கொண்டார்(பார்ப்பதற்கு சோடா புட்டி போடாத கங்குலி போல் இருப்பார்) என்றாலும், சங்கிலி என்ற பெயர் கேட்சியாக இருப்பதால் அட்ஜஸ்ட் செய்து கொள்ளவும்.
Subscribe to:
Posts (Atom)
